26 Aralık 2007 Çarşamba | Levent OZLER
Arif Aşçı'nın Panoramik İstanbul Fotoğrafları Sanal Müze'de
Eczacıbaşı Sanal Müzesi, bu yılın son sergisinde dünyanın çeşitli yerlerine uzun yıllar seyahat eden ve hatta 18 ay boyunca bir deve kervanıyla Çin'den Türkiye'ye kadar yürüyen fotoğrafçı Arif Aşçı'yı konuk ediyor. 'İstanbul-Panorama' adlı sergide, sanatçının siyah-beyaz 6x17 panoramik kamerasıyla şehirde yakaladığı 90 imge yer alıyor.
İstanbul'un sahillerini, kuşlarını, mevsimlerini, boğaziçini ve şehrin hızlı akışını dondurup bize sunan Arif Aşçı, Boğaziçinin kuşlarını bize şöyle anlatıyor: "İstanbul'a, elinde bir tomar kağıtla gördüğü her şeyi çizen bir güzel sanatlar akademisi öğrencisi olarak ilk kez geldiğimde 17 yaşındaydım ve önce martılara aşık oldum. Haylaz çocuklar gibi çığlık çığlığa vapurların güverteleri üzerinde uçar, yolculardan simit parçaları isterlerdi. Zamanla martıların yazın ve kışın farklı elbiseler giydiğini farkettim. Kaz gibi iri ve arsız olanların yanı sıra karabaşlı güzel gözlü sevimli minik martılar da vardı aralarında. Giderek şehrin diğer kuşlarıyla da tanıştım. Kadıköy'deki dalgakıranların üzerindeki tek sıra halinde durup kanatlarını açarak batan güneşi selamlayan karabatakların görüntüsü ne kadar büyüleyicidir. Sonraları karabataklarla birlikte yaşayan en az üç çeşit uzun boyunlu balıkçıl gördüm. Her kış, nereden gelip nereye gittiklerini bilmediğim yelfelerin, yelkovanların suyun bir karış üzerinden, suya değmeden uçuşları, Eminönü ve Beyazıt Meydanı'nda doymazcasına yem isteyen güvercinlerin, arasına çığlık çığlığa dalmak, kırlangıçların Galata Kulesi etrafında sonsuz çemberler çizmesi, her sonbaharda göçmen kuşların yüksekten daireler yaparak süzülüşü!...
İlk oturduğum ev Fındıklı'da, Akademi'nin karşısındaydı. Kırlangıçların Kuzey Afrika'dan gelip ahşap çatımıza yuva yapmaları baharın gelişi demekti. Kırlangıçlar İstanbul'a 6 nisanda gelirler. Bu tarihi, çığlıklarını ilk duyduğum sabah pencere pervazına yazdığımı anımsıyorum. Sonraki yıllarda beni hiç şaşırtmadılar. 'Tam üç gün sonra kırlangıçlar gelecek!' derdim arkadaşlarıma, gelirlerdi. Ama kenti sonbaharda terk eden son kırlangıcın hangi tarihte Kuzey Afrika'ya doğru yola çıktığını bir türlü saptayamadım. Son iki yıldır Kuledibi'ndeki evimin balkonunda mahalle bakkalından kiloyla aldığım buğdayla beslemeye başladığım iki çift kumru şimdilerde yirmi kadar oldu. Her sabah balkon demirine dizilip uyanmamı bekliyorlar ve giderek benden daha az korkuyorlar. Kapıyı açık bulduklarında salona girmekten de çekinmiyorlar."
Sergiyi http://www.sanalmuze.org/sergiler/index5.htm internet adresinde gezebilirsiniz.
|
